miércoles, 15 de julio de 2009

Yolanda Castaño



Os dejo unos poemas del último libro, para mi el mejor de toda su obra, de la poeta Yolanda Castaño, Profundidade de Campo.

A beleza é un pechado círculo, un vicio escuro, un
remorso.

A consciencia da usura.
A necesidade de sentirme fraude.


HISTORIA DA TRANSFORMACIÓN

Foi primeiro un trastorno
unha lesiva abstinencia de nena eramos pobres e non tiña nin aquilo
raquítica de min depauperada antes de eu amargor carente unha
parábola de complexos un síndrome unha pantasma
(Aciago a partes iguais botalo en falla ou lamentalo)
Arrecife de sombra que rompe os meus colares.
Foi primeiro unha branquia evasiva que
non me quixo facer feliz tocándome co seu sopro
son a cara máis común do patio do colexio
a faciana eslamiada que nada en nada sementa
telo ou non o tes renuncia afaite traga iso
corvos toldando nubes unha condena de frío eterno
unha paciente galerma unha privada privación
(nena de colexio de monxas que fun saen todas
anoréxicas ou lesbianas a
letra entra con sangue nos cóbados nas cabezas nas
conciencias ou nas conas).
Pechei os ollos e deixei con todas as miñas forzas
lograr dunha vez por todas converterme na que era.

Pero a beleza corrompe. A beleza corrompe.
Arrecife de sombra que gasta os meus colares.
Vence a madrugada e a gorxa contén un presaxio.
Pobre parviña!, obsesionácheste con cubrir con aspas en vez de
co seu contido.
Foi un lento e vertixinoso agromar de flores en inverno
Os ríos saltaban cara atrás e resolvíanse en fervenzas rosas
borboriños e caracois nacéronme nos cabelos
O sorriso dos meus peitos deu combustible aos aeroplanos
A beleza corrompe
A beleza corrompe
A tersura do meu ventre escoltaba á primavera
desbordaron as buguinas nas miñas mans miúdas
o meu afago máis alto beliscou o meu ventrículo
e xa non souben qué facer con tanta luz en tanta sombra.

Dixéronme: " a túa propia arma será o teu propio castigo"
cuspíronme na cara as miñas propias virtudes neste
club non admiten a rapazas cos beizos pintados de vermello
un maremoto sucio unha usura de perversión que
non pode ter que ver coa miña máscara de pestanas os
ratos subiron ao meu cuarto luxaron os caixóns da roupa branca
litros de ferralla alcatrán axexo ás agachadas litros
de control litros de difamadores quilos de suspicacias levantadas
só coa tensión do arco das miñas cellas deberían maniatarte
adxudicarte unha estampa gris e borrarte os trazos con ácido
¿renunciar a ser eu para ser unha escritora?
demonizaron o esguío e lanzal do meu pescozo e o
xeito en que me nace o cabelo na parte baixa da caluga neste
club non admiten a rapazas tan ben adubiadas
Desconfiamos do estío
A beleza corrompe.
Mira ben se che compensa todo isto.

Yolanda Castaño. Profundidade de Campo(Editorial Espiral Maior)2007

3 comentarios:

  1. A ver, el poema no está mal escrito, un poco pedante y pomposo es, pero sin leer fluidamente gallego algo lo entiendo. Por lo que no me gusta es por lo siguiente: esta poeta tiene toda la pinta de ser aceptada y leída, además de premiada. Y cuál es el discurso de este texto y de la mayoría de los suyos que me han condenado a leer?: nadie me aceptó en el mundillo literario por pintarme los labios y ser mona, todos querían que fuese como todas las demás escritoras, fea, sin pintar, con ropa descuidada... Tened piedad de mí.

    Joer, quién se cree eso? Menudo discurso autocompasivo de mierda.

    Es que siquiera es bella, algo que no se cansa de decir afirmativamente por si eso de mil mentiras juntas forman una verdad. Como literatura es empalagosa.

    V.

    ResponderEliminar
  2. Esta tía me cansa muchísimo. Todo su discurso se basa en repetir hasta la saciedad que no la consideran buena esritora por ir guapa y arreglada. Para empezar hay tías más guapas que ella (por lo menos para mi gusto), tanto en la poesía como en cualquier ámbito profesional . El problema que tiene no es ser más o menos atractiva, el problema real es su obsesión con su propia belleza. Si hablase de cosas más interesantes se le apreciaría más.

    ResponderEliminar
  3. Pois a min a verdade é que o poema paréceme moi bo. Non é dos mellores que ten, por suposto, e é máis, o seu último libro, Soidade de Campo, é un sinfin de poemas que me poñen os cabelos de punta, e son mellores ca este.
    Cada libro ou conxunto de poemas ten a súa temática. E é licito que cada un se exprese tal e como o sente.

    A min gústame

    ResponderEliminar